Voor wat hoort wat….

De mensen die mij kennen weten het nu zo onderhand wel, ik ben aan het daten.
Ik ben het na een jaar of 6 wel zat om ‘Happy Single’ te zijn. Ik word steeds minder ‘Happy Single’. Ik ben er klaar mee. Voornamelijk met de kleine dingen, de kleine beslissingen: Wat eten we (lees: ik) vandaag. En wat zullen we dit weekend eens gaan doen? Alles alleen beslissen, bah, geen zin meer in! Dus sta ik weer eens op een aantal datingsites, probeer ik Tinder uit (ja echt) en zijn mijn vriendinnen ingeschakeld als ‘Matchmaker’.

Het is niet voor het eerst dat ik aan het daten ben geslagen. Af en toe verzamel ik weer moed en stort ik mij opnieuw in deze bizarre wereld! Ik had echt vertrouwen in de mensheid, maar als je gaat daten, dan weet niet wat je overkomt…… Ik sta steeds weer versteld, toen en nu weer!
Een van mijn eerste ervaringen in dateland was een hilarische binnenkomer!

Een leuke man schrijft mij.

Dat is op zich al bijzonder. Maar daarover later een keer! Hij is vlot in zijn mail, ad rem, grappig en vermakelijk. Mijn motto is ‘daten is weten’ dus een afspraak volgt. We spreken af in een café bij mij in de buurt.
Aangezien ik slecht ben in het herkennen van mensen vanaf een foto ga ik vroeg, dan ben ik in ieder geval niet degene die zoekend in het café rondloopt en mannen aanklampt die enigszins op mijn date lijken.

Ik zit met mijn gezicht naar de deur, strategisch, zodat ik iedereen binnen zie komen. En ja, daar is hij, ik herken hem, de foto bij zijn profiel klopt in ieder geval.

“Mag ik naast je zitten?” vraagt hij.

IMG_0616Ik ben verbaasd, ja natuurlijk mag dat, maar waarom náást mij? En ja, daar had ik al nattigheid moeten voelen……
Na enkele minuten (jaja) voel ik een hand op mijn knie, ik schuifel ongemakkelijk op mijn stoel, is dit de normale gang van zaken op een date? Is dit wat ze verstaan onder ‘daten is weten’ of is het eigenlijk ‘daten is voelen en vervolgens weten’?
Ik ben overdonderd, ben ik zo preuts? Gaat daten zo? Is dit standaard voor een eerste date? De vragen schieten door mijn hoofd. Doordat ik zo verbaasd ben is mijn assertiviteit als sneeuw voor de zon verdwenen.

Ik hoor mijzelf nog denken: ach wat maakt het uit, het is maar mijn knie, zo erg is dat niet. (duhh)
Maar al snel verlaat zijn hand mijn knie, ik verkramp!

Je voelt je niet zo op je gemak merk ik…..

Nee, vind je het gek, ik dank god op mijn blote knieën dat ik na veel wikken en wegen een broek heb getrokken, waarschijnlijk heb ik dit van tevoren aangevoeld. Normaal gesproken zou ik op een eerste date in een jurkje zijn gegaan. Mijn interesse in deze man is weg, mijn zin in het gesprek ook, deze graaicultuur bevalt me helemaal niet. Niet dat ik er wat van zei, daarvoor was ik te schijterig!
Ik snap er helemaal niets van, van hem, van mijzelf, normaal heb ik mijn woordje wel klaar!

Deze man gaat het niet worden!

Mijn besluit staat vast, wegwezen! Hoe gaan we dit gesprek netjes afronden? Ik raap mijn moed bij elkaar (hoe erg?!?) en vertel de man dat ik het erg gezellig vond, maar nu toch echt moet gaan. Hevig teleurgesteld loopt hij met mij mee naar de auto. Hij probeert tijdens het lopen nog een paar keer mijn hand te pakken, maar deze gris ik snel weg.
Bij de auto aangekomen bedank ik hem voor de ‘gezellige’ afspraak en zoen hem op de wang. ‘We mailen’…. (NOT)… hoor ik mijzelf zeggen.

“Krijg ik geen zoen??” vraagt hij terwijl ik al half in de auto zit.“Ehh, die heb ik je net gegeven toch?” Zeg ik, opnieuw verbijsterd. “Nee, ik wil een echte, je weet wel”.
“Dat gaat niet gebeuren” antwoord ik. Mijn grens is bereikt. De assertiviteit is terug, ik ga door met waar ik mee bezig was: Instappen.

“Ja dat is helemaal mooi, je laat mij jouw koffie en een wijntje betalen, maar ik krijg er niets voor terug?” Hij klinkt boos, trekt aan mijn deur en probeert zijn hoofd naar binnen te wurmen. Geïrriteerd geef ik een ruk aan mijn deur, deze slaat dicht en ik rijd zo snel als ik kan de parkeerplaats af. Brrrr wat een engerd, is dit leuk? Gaan we zo met elkaar om? Is dit de wereld van de dates?
Voor wat hoort wat?

Bang was ik niet..

Ik heb mij gelukkig niet bedreigd gevoeld of angstig, zo erg was het niet, maar een leuke date? Nee, zo gaat deze niet de boeken in!
Maar als ik dacht dat ik er goed vanaf was gekomen, dan had ik het mis. Voordat ik thuis was had ik de eerste haat-mails en sms’jes al binnen. Waar ik het lef vandaan haalde om met zo een uitdagende foto (alleen mijn hoofd stond erop) hem zo verkeerd te informeren en te belazeren.
Het was toch duidelijk dat ik uit was op meer, dat ik er wel pap van lust!
Gelukkig is hij na twee weken gestopt met mailen en sms-en. Maar inmiddels was mijn ego geknakt en zat de moed in mijn schoenen……

Maanden later kreeg ik nog een sms van betreffende meneer: “Ik ben heerlijk met vakantie! Kamperen aan het Gardameer, daar had jij nu ook lekker kunnen zitten!”

Ik heb geantwoord: “Veel plezier! Ik ben heerlijk aan het shoppen in Milaan, meer mijn ding……..”
Ik ben nog nooit in Milaan geweest! Maar ik kon het niet laten!

Eva

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *